Voor de buitenwereld lijkt het dikwijls alsof een roeping – net zoals elke andere levensbeslissing – van de ene op de andere dag een feit is. Logisch ook, de beslissing veruitwendigt zich pas als ze genomen is. De afwegingen, desgevallend de worsteling die eraan vooraf gaan echter, blijven dikwijls op de achtergrond, onzichtbaar. Ook de roeping van Franciscus verliep stapsgewijs, met horten en stoten. We kunnen er een drietal sleutelervaringen in onderscheiden: gevangenschap in Perugia, de ontmoeting met de melaatse en de kerk van San Damiano.
“Herstel mijn kerk.” Het voelde voor Franciscus als een opdracht om kerkgebouwen te herstellen. Doorheen de fysieke arbeid van metsen en timmeren werd hem duidelijk dat het om meer ging dan een gebouw. Het ging om spiritualiteit en terugkeer naar de bron, terugkeer naar het begin.
Misschien komt het er ook vandaag op aan om, in de geest van de Ignatius van Loyala, God te vinden in alles. En af en toe samen te komen in een huis, waar wij als zoekers, misschien als zieners onze harten verwarmen en van toekomst gaan dromen, waardoor een beweging ontstaat die zich door niemand inperken laat.
