De wijze waarop je naar de mensen en de samenleving kijkt, bepaalt mee hoe je omgaat met het idee van gender en al zijn variaties. Het mensbeeld en het eventueel godsbeeld spelen een belangrijke rol in de manier waarop je omgaat met mensen van allerlei soorten, en dus ook met transgenders.
Op woensdag 09 november 2016 verscheen op Kerknet het bericht dat kardinaal Wim Eijk een encycliek wil over de gendertheorie. “De moraaltheologie leert ons dat het niet is toegestaan om het geslacht op deze manier te veranderen.”, aldus de kardinaal. Ook de paus is rond de zgn. gendertheorie vrij duidelijk. Er is geen gender, er is enkel geslacht, man of vrouw. En dat is het. Het is een hype, een modeverschijnsel, of een ideologie, zelfs een verderfelijke ideologie. Een die de geesten van de mensen vergiftigt. Is het dat? Werkelijk?
Mij komt deze stelling voor als het verhaal van de pot en de ketel. Ook de grote tegenstanders geven blijk van een ideologisch denken. Kijk maar naar Victor Orban in Hongarije. Hij denkt/zegt het christelijke waarden met hand en tand te moeten verdedigen. Alleen vraag ik me dan af, welke deze zijn. En wat te denken van de LGBTQ+ vrije zones in Polen? Het lijkt wel of er een nieuwe categorie van melaatsen is, die ver weg van de anderen dient afgezonderd. Maar waarin ligt de bedreiging van mijn identiteit voor hen? Is hun felle tegenstand niet juist een teken dat hun identiteit voor hen een wankele basis kent. Is hun boodschap dan niet sterk genoeg om op zichzelf te staan?
Uiteraard, er is de vrijheid van meningsuiting. Iedereen kan en mag denken wat hij/zij wil. De vraag die zich echter stelt, is wat de impact is van deze of gene gedachtenstroming. Is het een visie waarover van gedachten kan worden gewisseld, of is het normatief kader dat opgelegd wordt? Zal onze wetgeving, die een huwelijk tussen twee personen van hetzelfde geslacht mogelijk maakt, die de wettelijke verandering van geslacht heeft vereenvoudigd, stand houden? Het is m.i. geen vaststaand gegeven, geen verworvenheid waarover geen discussie zou bestaan. Wie zegt dat een andere politieke macht de bestaande wetten niet terugschroeft of gewoonweg afschaft? Wie kan er voor garant staan dat LGBTQ+’ers geen paria’s worden? Probleem in die discussies is, zoals bij veel van de discussies in onze samenleving, dat het polariserend karakter sterker wordt, maar dat er minder naar elkaar wordt geluisterd. Waar de kwetsbaarheid van de persoon in kwestie centraal zou moeten staan, en waar de mens best benaderd wordt als persoon, worden er verwijten over en weer gegooid. Is er dan wel een vergelijk mogelijk?
Het valt in ieder geval op dat de tegenstand zich organiseert. Het is opvallend dat tegenstand vooral uit religieus geïnspireerde hoek komt. Ultraconservatieve christenen in Europa gaan de strijd aan met de “genderideologie”. Het enige doel dat telt is het herstel van de “natuurlijke orde”. Agenda Europe blijkt heel wat geld en lobbykracht te bezitten, en krijgt steeds meer vaste grond onder de voeten, aldus Lisa Peters.[1]
Niet alleen de LGBTQ+ tegenstanders laten van zich horen. Ook bepaalde transorganisaties gaan activistisch te werk, zo blijkt. In een artikel over de variatie van genders, valt me een getuigenis op van een persoon die de transorganisaties activisme verwijt.
Transorganisaties hebben een netwerk van chirurgen, endocrinologen en psychiaters die erom bekendstaan vlotjes een transitie aan te bieden. Voor mij is het veel te snel gegaan. Ik was vast gebaat geweest met een iets minder invasieve benadering. Ik neem het die Brusselse trans organisatie kwalijk dat ze geen onderscheid maakt tussen therapie en activisme.[2]
Bovenstaande getuigenis is uiteraard koren op de molen van de rabiate gender tegenstanders, die zelfs gewagen van een #transindustrie.[3]
[1] Ik verwijs hier naar De strijd tegen de ‘genderideologie’, een podcast van De Groene Amsterdammer, waarin journalist Lisa Peters haar onderzoek naar hoe de ultraconservatieve christenen in Europa de strijd aangaan met de ‘genderideologie’.
[2] Ann-Sofie Dekeyser, Het andere geslacht, ds Weekblad, zaterdag 04 september 2021
https://www.standaard.be/cnt/dmf20210902_96214941
[3] Ik verwijs hier naar een tweet van Fernand Keuleneer (16 oktober 2021) n.a.v. een programma op de televisiezender France 3, “Unique en mon genre. Comprendre et accompagne les questions de transidenté.”
